04/08/2012

PEACE, I care, kom maar praten!

Lets-bring-Peace-and-Love-on-Earth-peace-and-love-revolution-club-27113585-233-300.png

Agressie tegen MIVB-controleur kostte een leven. Heel spijtig zo'n geweld gebeurde. Het maakt niet uit wat de reden van de dader was, geweld is gewoon niet aanvaardbaar.

Deze voormiddag luisterde ik naar een intervieuw bij Radio 1 en ik ga helemaal akkord met one of specialist die zei dat geweld een gemeenschapelijk probleem is. Dat betekent, we hebben ook een rol om het geweld te overkomen. Als inwoners in deze SOCIAAL land dan worden wij eigenlijk een grote familie. Kinderen van Belgie zijn onze kinderen, niet omdat wij werken en belasting betalen voor hun kindergeld, maar omdat we voelen als een grote familie zijn. Ik mis het!  

Verschillende keer heb ik een geweld (vechten en pesten) van scholieren  gezien in de bus en trein. Maar wat raar was, niemand in de bus of train toonde hun aandacht aan hen. Ze laten het gebeuren. Ze wachten tot de chauffeur of stadwacht kwamen (als het heel erg was), maar anders, laten de slachtofers in de steek. Laten het geweld gebeuren denk ik hetzelfde met het geweld helpt.

Maar waroom doen ze zo? Waroom doen mensen het geweld?

Geweld is eigenlijk sort van communicatie. Het is een taal wanneer de mensen vertrouwen niet meer met een fatsoenlijke verbal taal. En het is een skill. We moeten deze skil beoefenen om onze emotie te verwerken. In een conditie waar veel te veel cliches over bepaalde lijftijd, bepaalde bevolking groepen, stijlen, en andere vorm van pluraliteit dan moeten wij drigen, een actie doen. Comunicatief gemeenschap waar iedereen praat mekaar met confortable gevoels en proberen om mekaar te verstaan. Mijn ouders zei vroegen, "Als je boos bent, dan praat maar. Beschadig niet wat rond jou, maar PRAAT! Zeg het!"

Op een dag onderweg naar Leuven heb ik gezien 5 kinderen vechten en de ouders zeggen niet. Spontaan zei ik aan hen, "Hallo, PEACE! rustig jongens!." En dan begon ik hun aandacht te trekken, PRATEN met hen. Zij zijn onderweg naar Brussels op bezoek naar hun Oma, jongen die vechten zijn eigenlijk de buurjongen. Ik vond leuk, dat kinderen mogen mee gaan naar oma van hun buur. En dan vroeg ik ook over hun school, hun ambitie als zij volwassen zijn, en echte verassing dat ze vroegen me ook.

Zij zijn lieve kinderen eigenlijk. Zij zijn de toekomst van dit land. Ik vond spijtig als zo'n potentie moet worden betrokken met het geweld. Kinderen blijven in hun wereld, zeker, maar als we zij vechten of doe pesten zien, vind ik moeten wij onze mening tonen. Het is ook sort van sociaal control waarmee wij een veilig gevoel maken. Kijk, we kunnen niet VREDE van politie altijd vragen. Ze komen vaak te laat na iets gebeurt. Als we, in onze omgeving durven tonen dat we 'zorgen' elkaar. Dus, begin maar te praten met mensen rond. 

pic: http://www.fanpop.com/spots/peace-and-love-revolution-clu... 

23:14 Posted by Gama | Permalink | Comments (2) |  Facebook |

04/07/2012

Is Astrid in Wonderland?

Hollywood, celebrities, compleet met hun glitters en glamours maken wij nieuwsgierig blijkbaar. Geen twijfel dan zo'n reality show zoals Astrid in Wonderland een hype wordt. Met express keek ik de eerste aflevering van een nieuwe seizoen, en yeah.... het is so Americaan. American dream?! Bestaat het nog. Ik heb verschillende Amerika vrienden hier die zeggen hoe hard een leven in Verenigde Staten is. "Here (Belgie) is better," zeggen ze. 

Maar Astrid met haar wonderland praat toch niet over realiteit. Ze is bezig met haar make up, feesten, en de John, die lijk me m

astrid.jpg

eer als een sugar daddy. Enfin, persoonlijk is een keer genoeg voor me om de proggramma te zien.

Apart van deze programma blijf Amerika uniek voor me. Ik ben een keer in New York geweest. En ik voel me zelf een seconde nooit als 'vreemde mens'. De manier hoe de mensen me reage

erden voelde ik zoals we heb al jaren bevrienden. Iedereen is gelijk daar, more or less. Niemand vraagt, "Uit welk land kom je?" of "Wat doe je hier?" op het eerste ontmoeting.

Terug naar Astrid in Wonderland, als jullie benieuws zijn, kijk maar elke donderdagavond op VijfTV. Please don't get lost in her Wonderland.

pic: http://starlounge.be.msn.com/photogallery.aspx?cp-documen... 
    

18:30 Posted by Gama | Permalink | Comments (6) |  Facebook |

04/06/2012

Waroom niet The Voice of Belgium?

Het is een beetje raar hier dat in dit land hebben wij twee stromen van dezelfde westrijd, The Voice van Vlanderen en The Voice Belgique (Wallonie en Brussels ook?!). Muziek die vind ik ideaal als een instrument of nationale eenheid is spijtig genoeg toch niet zo hier in Belgie. 

 

Well, als een gast in dit land heb ik ook sommige vrienden van Wallonie, voraal in mijn Nederlandse klas. Maar ik voel me dat ze uit andere land komen, het is raar. Hoe kom dat mensen van Belgie zo apart zijn. Eigenlijk kennen we in Vlanderen niet echt veel van Wallonia. Ik ken slagers zangers zoals Laura Lin, Nicole en Hugo tot Christof, maar van Wallonia, ken ik geen enkele. Hmmm ja een maar, Sandra Kim.

 

Is er een VZW of gewone klub die mensen van Vlanderen en Wallonia om iets samen te doen. Ik denk kulturele activiteiten zoals music, kunst, of sport voor zijn ideaal. Vorig jaar toen ik in Butchenback was, kreeg ik een boek over dialect van Oost Kantoon van de burgemeester. Verassing is dat hij mooi nederlands kan praten. 

 

In mijn land, kennen mensen niet Vlanderen of Wallonia, we kennen alleem maar Belgie (coklat belgia, bir belgia, restoran belgia, disainer belgia). Ik hoop hebben meer en meer nationale eenheid hier in Belgie. Inburgering cursus die verplicht is voor nieuwe komers zijn eigenlijk ideaal voor belgen zelf om een national gevoel te krijgen. Als ik mag van Belgie houden, dan houd ik alles, vlanderen, wallonie, brussels en the pluraliteit  in dit land.   

In 2013 kijken wij samen The voice of Belgium, Belga TV, en eten wij Limburgsevlaai met Luikse siroop! Lekker!!!!

22:56 Posted by Gama | Permalink | Comments (10) |  Facebook |

04/05/2012

ALLEZ JUSTIN & ALLEZ EDDY

Allez Justin is een bekende uitdrukking tijdens tennis spelen van Justin Henin, de nationale trots. ALLEZ is een aanmoedigen uitdrukking, Allez mama, Allez Papa, niet opgeven he! horen we vaak.

Vanavond in de Klas van Frieda wist ik dat rollerskate een belgische uitvinding was. Ik weet al dat the sAllezEddy.jpgaxphone ook werd uitgevonden in Belgie. Amaaaiiii... veel talenten wonen in dit land! Maar zulke talenten komen niet gewoon zo. Zeker zijn er inspaningen om zulke prestaties uit te halen.

Alles Eddy, een familie film van Gert Embrechts gaat over hoe een talent moest zijnzelf aanmoedigen voor een RECHT voor kampioen. Freddy die had last van moeilijke ziekte dat maakte zijnzelf moest op de alleen wonen had een echte droom. He wou coureur worden zoals zijn idol Eddy Merckx. Maar het was niet gemakkelijk. Zijn vader, the slagerij eigenaar, die moeilijkheid had met de cocurentie van Supermarkt, zag de doel van Eddy als een naieve en kinderachtige droom. Tot een dag wanneer Freddy heft gewonen in de westrijd die werd georganizeerd door de supermarkt, kon hij nog niet accepteren de doel van zijn zoon.

Freddy bleef doen, en liet zien aan iedereen dat hij een talent had. Het is een mooi process om te volgen. Een vecht voor een recht voor prestatie en zelfvertrouwen die soms moest zeld worden opgebouwd. Ik leerde veel van deze film. Opvoeding en kinderrechten tegen pesten zijn de sociaal aspected van deze films die nooit 'out of date.'

Bovendien Allez Eddy is eem prachtige film. Ik hou van de vlaamse dorp van het jaar 1975, prachtige autos, decor, costume en landschap. Als U nog niet de film gezien hebt, het is nog in de bioscoop hoor. Alles Eddy! is een van de goeie vlaamse films die ik ook gezien heb, hij is meer dan komedie, het doet ons denken over onze kinderen, de gouden asset van onze toekomst.      

  

23:56 Posted by Gama in Film | Permalink | Comments (2) |  Facebook |

04/04/2012

Verdwaalt tijdens een avondje DIALECT

http://www.google.be/imgres?q=dialect&um=1&hl=nl&sa=N&rlz=1C1AFAB_enBE477BE477&biw=930&bih=429&tbm=isch&tbnid=BTW1tVctbY6LIM:&imgrefurl=http://www.sbcollege.be/index.php%3Fsbc%3D2008c&docid=69_yLMI0M27pqM&imgurl=http://www.sbcollege.be/afbeeldingen/dialect.jpg&w=318&h=255&ei=pBV8T5qZC4i3hQeHi_2dDA&zoom=1&iact=hc&vpx=269&vpy=59&dur=158&hovh=201&hovw=251&tx=177&ty=100&sig=118114876684016502726&page=2&tbnh=121&tbnw=155&start=14&ndsp=15&ved=1t:429,r:6,s:14,i:179Vorig jaar,10 november 2011, op een avond, was ik verdwaald in Bokrijk. Nee, nee, nee...!

Het was niet in het dichte, donkere, bos,  maar in Hangar 58 waar de “Dialec(t) Diploms 2011” plaats vond . Op die avond kregen een dozijn bekende Limburgers een kans om plat te spreken. In het dialect, zoals de mensen in de stad, gemeente of het dorp van waar zij komen. Familiare figuren zoals Willy Claes, gouverneur Herman Reynders,  de voorzitter van Vlaams parlement, Jean Puemans, en zelfs kok Moke, namen deel aan de avond. Zij praatten echt plat. Helaas moest ik regelmatig aan iemand die naast me zat, mijn echtgenoot zeker?, vragen: “Wat betekent dit/dat?”.

 

Ik woon al 2 jaar in België en vorige schooljaar ben ik afgestudeerd van NT2 (Nederlands Als Tweede Taal), niveau 4.2. Met mijn woordenschat kan ik meer en meer Nederlands praten, lezen, schrijven en verstaan. Bijvoorbeeld: voor het nieuws op TV, radio en in de krant heb ik bijna geen echte probleem meer om de algemeen punten te begrijpen. Ik praat vooral 100 % Nederlands met mijn belgische familie. hier. Als er een  uitdrukking is die ik moeilijk kan raden, vraag ik raad aan mensen.

 

In mijn land,  Indonesië, hebben we meer dan 17.000 eilanden en zij er meer dan 300 etnische  groepen, die elk een totale andere taal spreken. Daar heb ik de ervaring dat ik soms  geen enkel woord  versta van een landgenoot. Dialecten zijn er  in elk van die talen  ook massaal. Ook  thuis praatten wij in een dialect van onze lokale taal. Ikzelf voelde dat praten in  het dialect van mijn streek misschien niet “modern” klinkt, maar ik kon me er meer emotioneel en intiem mee uiten met mijn streekgenoten.

In ons grote land zijn er honderd duizenden mensen die in hun  streek hetzelfde dialect praten.

 

Hier, in een klein land zoals België,  besef ik dat we eigenlijk op een afstand van  minder dan enkele kilometers verschillende dialecten horen. In Henis zie je haast de duiven op de basiliek van Tongeren zitten maar de dialecten tussen die twee liggen kilometers uit mekaar.

“Het is pure nostalgie om terug  dialect te praten,”  zei een koppel uit Diepenbeek, dat  aanwezig was.

“Praten jullie ook dialect met de  kinderen?”, vroeg ik.

“Helaas niet! Tja, eigenlijk moesten wij doen”,  antwoordde de man.

 

Dat vind ik ook! Zoals Mevrouw Gaby Nies, één van de vrijwilligers van

de V.B.L. (Veldeke Bels(j) Limburg vzw), zei tegen mich… Oeps! Sorry!.. mij (!): 

“We zijn tweetalig! Algemeen Nederlands en… ook Dialecttalig!”

Haar organisatie deelde een gratis boekje met dialect uit, ’t Velleke, en verkocht ook een dialectkalender voor het jaar 2012.

Alé,  ik heb er eentje gekocht. Dus vanaf nu kan ik verschillende dialecten oefenen zoals:  het Loons, Tingers, Hessels, Pelts, enz... !

 

“Hoe est  met zin aars? (!)

 “O zoe griën weur het hèè”

“Minse kinne van zake diej ze nuuëdig höbbe baeter de pries es de waerde! “ 

“Iech höb ze dèks vurbei zien kómme”.

 

Verstaat iemand dit?  ;-)

11:40 Posted by Gama | Permalink | Comments (11) |  Facebook |

04/03/2012

Geluk, een zoektocht

Ja ja ja…. YOU ARE SO LUCKY!

 

That is a comment that I hear so often they say to me. But am I lucky? Are you lucky? Are we lucky???

What is luck actually? Is it like winning a lottery? Or is it like Christmas, new year, or birthday party when everyone looks happy or not? Hmmm….

 

When I was child, at the time when I started to remember, I remembered if I didn’t eat my food then my mother will say, “Hallo, if you eat them, the rice will cry!” En then when I was in junior high school, my parents told me, you have to eat, don’t you know that we are so lucky, we can eat good food. If you see on TV, people in Ethiopia suffer from hunger, we are so lucky, son!

 

Hmmm… Should I compare what I can eat with people in Ethopia that we watched on TV? Wait, there is another story that I had to tell! One day, I visited a friend, he was my neighbor actually and by coincidence the family was going to eat. The mother and father asked me to eat together. I said, OK! Because sometime my friend also at with my family. My friend, Bobby is his name has 5 siblings. Bob is number 2. So we are with 7 and 8 with in the dining table.     

 

Something special happened when the mother brought an omelet en rice to the table. It was a small omelet maybe from two eggs for 8 person. The youngest child, asked to the mother, “Mama, is that ommelet?”

“That’s omelet!”

“From si Upik, she gives us 2 eggs!”

“Then the small again yelled! Yeaahh….. Omelet!!! Yummy!!!!”

 

Honestly, I wanted to laughed. In my life, I never saw that happy face just because of a small omelet shared for 8 persons. They were so lucky with that small omelet. Something that in my home served for 2 person. Something that I thought as nothing, that was just omelet. I ate better food than them, more food but unluckily, I felt not lucky.

 

At this point I realize that comparing doesn’t work to make me lucky. There are many people who has less than me, but they are more happy. How come? Omelet is yummy, that is a point. The eggs were from their own chicken. And the last that in my opinion very important is that they accept what they have, what they could eat. That is what I didn’t do. I never thought how hard to bring the food to my table. My parents had to work hard to earn it, and cooked it for me. 

 

And actually this story is only one of things that I experienced in life. I ever thought and felt that I never felt so poor just like what I experienced here in Belgium. In my country where I earned more money I eat every day in the restaurant, I have catering as well, every week was shopping time, new clothes, new books, and treat friends and family. But here in Belgium, I think twice or three time to buy clothes, I had to start again to go to the top job which is promising for me.

 

I challenge myself, can I be lucky? Yes! How? Be grateful. Say thank to God if you believe, or at least to people around me. To my family, to my friends, to toastmaster, to my students, to my customers in Carrefour and Delhaize, to my new boss, to my new jobs, to KU Leuven that has sent me the submission letter, to the government that give me scholarship, I just paid 80 euros per year in stead of 600 euros, plus a grand 2.400 euros for a year and very cheap appartement, I say thanks to my new blog where I can practice my nederlands and frans. Wow!!! See, there are many good people and good things around me that is more worthy than claiming about what I don’t have yet.

 

So, never compare what you have. Being lucky is not about comparing but it is about accepting. So stop being exhausted or pushy, we don’t need to win anything to be lucky. Just be grateful. Easy way to be grateful, make a list about what we have, concrete and also non-concrete. And we feel WOW!!! And in the level that we realize that we are lucky, we have support and potentials around us, trust me, it gonna be the fertile area to our creativity, that we gonna discuss next time. 

pic: http://www.google.be/imgres?q=geluk&start=297&um=...

14:58 Posted by Gama in Blog | Permalink | Comments (5) | Tags: geluk |  Facebook |